۸ مطلب در آذر ۱۳۹۵ ثبت شده است

فاصله، مفهوم سوم

برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید
بنت الهدی

دوشنبه ی سرنوشت ساز

هو


تصمیم میگیرم امتحان منطق را ننویسم.این خودش تصمیمی منطقی است. بین امتحان ها فکر میکنم که واقعن چطور و با چه ادبیاتی باید در جواب بگویم در حال حاضر به چادر جدیدی احتیاج ندارم. به فردا صبح و سرگردانی در بخش اداری دانشگاه فکر میکنم. به اینکه عاقبت چه بر سر دانشگاه تهرانی بودنم می آورم. به این رویای مهندس بودنِ لعنتی. به برگه ی فارغ التحصیلی. به ارشد مستقیم. به ادبیات خواندن. به مهندسیِ گلابی.

زندگی روی خوش و ناخوشش در هم شده. روی خوشش تمام شدن امتحانات هفتگی است. روی ناخوشش میانترم سه شنبه. روی خوشش پرو لباس عروس است. روی ناخوشش استرس کار های زمین مانده. روی خوشش صدای نفس های منظم توست روی ناخوشش دوری چند روزه. روی خوشش لبخند شیرینی است که با دیدن نقاشی ساده ام بر لبت مینشیند روی ناخوشش غم حرف های نگفته ی نشسته در چشم هایت. روی خوشش آینه و قرآنی است که فردا میبریم توی خانه ی مان. روی ناخوشش عقب بودن از برنامه هاست...

همه چیز درهم شده. حتی مهربانی و عصبانیت هایم. گاهی میگویم دل به دریا بزنم و بی خیال همه چیز باشم؛ باز چیزی درونم به حرف می آید. خود را به بی خیالی زده ام. بیخیال اینکه لباس زرد رنگ خوب است یا بد. تخت خواب سفید در اتاقی که دیوارش سفید است زیباست یا نه. رنگ قهوه ای از مد افتاده یا روی بورس است. کابینت ساز بالاخره کارش را تمام میکند یا نمیکند. آتلیه به ما وقت میدهد یا نه. دسته گل را از کجا بگیریم بهتر است. این دل مشغولی های دخترانه ی نزدیک عروسی را میبوسم و کنار میگذارم و سراغ ورتر جوانِ گوته را از کتاب فروش بد عتقِ روشنفکر کتابِ داستان میگیرم.

کاش میشد به سرخوشی های دخترانه ام برگردم. بی هیچ دغدغه ای... حالا که دارم روز به روز بزرگتر میشوم. پیر تر میشوم...

میانه ی نوشتن همین جمله است که بیدار میشوی، دستت را روی صورتت میگذاری و آه نصفه و نیمه ای میکشی که بیشتر به ناله میماند. میپرسم چه شده، صدایم را شنیده و نشنیده دستت را بلند میکنی و پشت به من میخوابی... دستت را میبوسم. شیرین ترین بهانه برای دور شدن از روزمرگی ها...

بماند بقیه اش.

موافقین ۴ مخالفین ۰
بنت الهدی

مرتبه ی چندم و چند

هو


این موضوع انقدر عیان و در لفافه بین ما تکرار شده، که دیگر حساب چندمین بارش از دستم رفته است. گاهی فکر میکنم به غاده. به این که تا غاده نخواست مصطفی رفتنی نشد. اما به حق، تفاوت من و غاده آنقدر زیاد است که این فکر ها از اساس باطل باشد.

کاش قدری خوب میشدم، آنوقت دعای مستجاب زیر قبه ی تو،دیگر سیب سرخی بر بلند ترین شاخه ی درخت نبود...

موافقین ۱ مخالفین ۰
بنت الهدی

به فتح میم، بیست و هفتم

هو


ساعت حوالی دو، چقدر حوبه که گاهی به دردت بخورم...



#بوی_عطرت

موافقین ۰ مخالفین ۰
بنت الهدی

محبت

هو


«اینم شیرینی بعد از دعوا» 

- «چقدر قشنگه آقا سید، شما این قدر خوش سلیقه بودی؟»

- «این به سر شما قشنگه» 

و موقع گرفتن برس: 

- «چه قدر خوش رنگه برای موهای عاطفه خوبه»

- «نه دیگه. برای شما گرفتم. دوست دارم جلوی خودم موهاتو شونه کنی».



طلا و مس؛ همایون اسعدیان


موافقین ۵ مخالفین ۰
بنت الهدی

به فتح میم، بیست و هفتم

برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید
بنت الهدی

محبت

هو


"اگر جا برای من بود جسدم را در جوار امامزاده علی اکبر خاک کنید چون خانواده ام و همسر عزیزم هر روز به دیدارم بیایند."

موافقین ۱ مخالفین ۰
بنت الهدی

جان کافی

هو


من میتونم از نگرانی ناراحت و عصبانی باشم. بخاطرش با دلخوری و گریه حرفم رو قطع کنم و به فاصله ی چند ساعت دوباره، از نو، بشم همون هدای همیشگی....

چی داری که درد ها رو میبره؟

موافقین ۰ مخالفین ۰
بنت الهدی